قدس! ای خواب آشفته خاک! ای دیرپای رنج زاد، ای گیسو سپید دردهای ناگفته! ای دستهایت لبریز از ریگستانهای داغ، ای چشمهای منتظرت، خشم کهن سال اجداد فراموش ناشدنیات! ای خاکت سرچشمه زایش، درختانت ریشه درنور دوانده، آه ای قدس! ای قبله رو به سجود به سمت خورشید، ای در حصار دستهای شیاطین، ای که رقص ابلیس

ذره ذرههای خاک، به نماز شکر ایستادهاند. سیل ملائکه روانند و هدیه در دست، فرود میآیند از آسمان. خورشید، شاباش میریزد. لبخند رنگین کمان بر کناره فوارهها دیدنی است . میهمانان خدا را گرامی میدارند در زمین و کرسیهای پاداش را آذین بستهاند در بهشت. خوشا به آنان که روزه لبهاشان ذکر بوده است، روزه د